پربیننده ترین مطالب

آخرین مطالب

آخرین مطالب پرونده ها

نوع خبر 
 
پرورش، مردی بزرگ و موثر- احمد شیرزاد
نماینده اصفهان در مجلس ششم
چشم که به عالم نوجوانی باز کردیم خود را در دامان تربیت مرحوم سیداکبر پرورش یافتیم. من و جمعی از نوجوانان اصفهانی. سال‌های ۵۰، ۵۱ بود و اوج اختناق رژیم شاهنشاهی حاکم بر کشور. ابتدای کار راهمان به جلسات اصول عقاید باز شد که بعد‌ها دانستیم در چارچوب انجمن حجتیه بود. اما آنچه بیش از هر چیز ما را جذب می‌کرد بیان شیوا و جذاب مرحوم پرورش بود. شغل رسمی‌اش دبیری ادبیات بود. اما بسیار بیش از آنان که با بی‌میلی به این رشته جذب می‌شوند، ادبیات می‌دانست. تسلط کم نظیری نیز بر ادبیات عرب داشت و سال‌ها نیز وجهه همت خود را بر مطالعه متون مذهبی گماشته بود. قرآن‌پژوهی خوش ذوق بود و بسیاری از خطب و نامه‌های نهج‌البلاغه را از شرح‌های مختلف مطالعه کرده بود.

 

احاطه ویژه‌ای به اشعار مولانا داشت. گمان دارم چند هزار بیت شعر را از بر داشت و بسیار شیوا و با مناسبت قرائت می‌کرد. مهارت خاصی در جذب مخاطبان نوجوان داشت و آنان را مسحور خود می‌کرد. پرورش بدون تردید یک فعال سیاسی تمام عیار بود. زندگی سیاسی‌اش اما بسیار فراز و نشیب داشت و در طی حیات پرتلاطم خویش گرایش‌های سیاسی ‌گاه متضادی داشت. زمانی دوستدار مرحوم آیت‌الله غروی اصفهانی (پدر آقای دکتر غروی) بود و از عقاید متمایز ایشان (نسبت به گرایش‌های عمده روحانیون) دفاعی سرسخت می‌کرد. در مقطعی که من و جمعی از دوستان هم‌سن و سال خویش جذب جلسات او شدیم آخرین سال‌هایی بود که در انجمن حجتیه عضویت داشت.

 

 در تبعیت از فضای مبارزاتی دهه ۵۰ جمع ما، تا حد زیادی به تبعیت از آن مرحوم، از انجمن حجتیه خارج شد. آن زمان شاید ۱۵، ۱۶ ساله بودم. جلسات ما با مرحوم پرورش بیرون چارچوب انجمن حجتیه ادامه یافت و برای ما تاریخ اسلام می‌گفت. بعدا آن مباحث را در یکی دو جلد کتاب به چاپ رساند. در فراز و نشیب انقلاب اسلامی از پایه‌های اساسی مبارزات اصفهانی‌ها با رژیم سابق بود، مبارزاتی که در سراسر ایران زبان زد بود. پای ثابت سخنرانی‌ها و گردهمایی‌های اعتراضی قبل از انقلاب بود و چند ماهی در ماه‌های اوج انقلاب بازداشت و زندانی بود.

 

پس از انقلاب محور اصلی حزب جمهوری اسلامی در استان اصفهان بود و از همین جا با بخش‌های دیگری از انقلابیون از جمله مرحوم آیت‌الله طاهری، زاویه گرفت. عضو مجلس خبرگان قانون اساسی بود و از شخصیت‌های مطرح سال‌های اولیه جمهوری اسلامی به شمار می‌رفت. در دولت شهید باهنر وزیر آموزش و پرورش و این وزارت چند سال در دوره مهندس موسوی ادامه یافت. در طی این سال‌ها به تدریج مواضع سیاسی وی به گروه‌های راست آن زمان (و اصولگرا به تعبیر فعلی) نزدیک شد. تقابل‌های اول انقلاب بخش‌هایی از مبارزان قبل از انقلاب را به گرایش‌های افراطی چپ سوق داد که در راس این جریان هواداران مجاهدین خلق قبل از انقلاب قرار داشتند. در مقابل نیز بخشی از مبارزان مسلمان در برابر گرایش‌های افراطی فوق، مواضع شدید ضدروشنفکری گرفتند و عملا در مسیری قرار گرفتند که با گذشته خودشان در سال‌های قبل از انقلاب در تعارض بود. مرحوم پرورش از این جمله بود.

 

قبل از انقلاب آن عزیز گرایش و ارادت خاصی به امثال دکتر شریعتی داشت و افکار او را جذاب یافته بود. حتی در مقطعی جذابیت مبارزات مسلحانه، بسیاری از مبارزان مذهبی نظیر مرحوم آیت‌الله طاهری و مرحوم پرورش را به حمایت از مجاهدین خلق قبل از انقلاب کشانده بود؛ مسیری که با مارکسیست شدن تشکیلات در سال ۵۳ و سپس رفتارهای افراطی مجاهدین خلق بعد از انقلاب، به کلی معکوس شد. بعد از دولت موسوی دیگر پرورش سمت اجرایی نداشت و محور فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی خود را به اصفهان منتقل کرد. دوران بازنشستگی از شغل معلمی و فاصله چند ساله در فعالیت‌های سیاسی و اجرایی دیگر امکان آن فعالیت‌های جذاب سال‌های قبل از انقلاب در حوزه جوانان و نوجوانان را از او سلب کرده بود. هر چند عضو فعال و موثر حزب موتلفه بود. اما به نظر می‌رسید استان اصفهان همواره حوزه اصلی فعالیت سیاسی آن مرحوم بود و علاقه ویژه‌ای به هدایت سیاسی جریان اصولگرا در این استان داشت. گهگاه نیز کاندیدای نمایندگی مجلس می‌شد ولی نقش عمده وی را می‌توان به عنوان پدر معنوی جریان اصولگرای سنتی در اصفهان به حساب آورد.

 

سالیان اخیر، کهولت سن و بیماری و ناتوانی او را از ایفای نقش فعال باز داشته بود و کمتر در عرصه فعالیت‌های سیاسی و رقابت‌ها می‌شد او را به چشم دید. اما در هر حال مردی قابل احترام و با پیشینه پرافتخار سیاسی به حساب می‌آمد. در تمام طول عمر پربار و فعالش از کسوت ساده معلمی خارج نشد. هرگز نشنیدم که سمت‌های سیاسی و اجرایی و رقابت‌های سیاسی، او را از قالب ساده‌زیست و معمول خویش خارج کرده باشد. من در تمام طول عمر خویش، خود را مدیون تربیت نخستین مرحوم پرورش می‌دانستم و می‌دانم، پرورش مردی بزرگ و موثر بود و او را قابل احترام و تقدیر می‌دانم، هر چند سال‌هاست مواضع سیاسی‌ام با ایشان تفاوت داشته است. گمان می‌کنم بزرگداشت انسان‌هایی موثر و پرتلاش، هر چند در مواضعی متفاوت با ما باشند وظیفه‌ای انسانی است. خدایش رحمت کند.

 

 

منبع: روزنامه شرق

يکشنبه 8 دى 1392  15:57

آخرين تاريخ بازديد : شنبه 25 خرداد 1398  14:5:1
کليد واژه هاي مرتبط : علی اکبر پرورش  ;  احمد شیرزاد  ; 
ارسال نظر
نام و نام خانوادگی
پست الکترونیکی
نظر

ورود کد امنیتی :    Audio Version Reload Image
صفحه نخست | پرونده‌ها | پرونده‌های ویژه | گزارش‌های ویژه | تاریخ مصور | از دیگر رسانه‌ها | پاورقی | روزنگار | تاریخ جهان | کاغذ اخبار | دفتر مقالات | گزیده‌های تاریخی | تاریخ شفاهی | کتابخانه
© 2010-2011, Iranian History. All right reserved.
The Site is best viewed at a screen resolution 1200*800, optimized for mozilla firefox.
Design By ACACO.