پربیننده ترین مطالب

آخرین مطالب

آخرین مطالب پرونده ها

نوع خبر 
 
خاطرات مفتون امینی از شاعران هم‌نسلش: شعر نو از سال ۲۵ آغاز شد


یدالله مفتون امینی در زادروز ۸۷ سالگی، خاطراتش را از شاعران هم‌نسلش بازگو کرد.

 

این شاعر پیشکسوت در گفت‌وگو با خبرگزاری ایسنا، دربارهٔ خاطراتش با دیگر شاعران، گفت: من به جز سهراب سپهری، همهٔ شاعران را دیده‌ام. ما پیاده‌نظام شعر نو بودیم؛ شاعرانی که در حدود سال‌ ۳۳ در پیاده‌روهای نادری و استانبول پیاده‌روی می‌کردیم. گروه ما شامل افرادی چون نصرت رحمانی، محمد زُهَری، منوچهر شیبانی، اسماعیل شاهرودی، فرخ تمیمی، ‌ شهاب ابراهیم‌زاده، فریدون کار و خود من می‌شد. از افراد آن دوره تنها من و سیروس نیرو و علیرضا طبایی زنده هستیم. ال بته کسانی مثل سایه (هوشنگ ابتهاج) هم هستند، اما آن‌ها در پیاده‌نظام شعر نو نبودند.

 

او افزود: محمد زُهَری، سردستهٔ آن پیاده‌نظام و نصرت رحمانی معاون او و عضو بارز گروه ما بود. از صبح تا شب با هم بودیم. البته نصرت به جاهایی می‌رفت که ما نمی‌رفتیم؛ من فقط یکی دو بار سر زدم. یک روز کتاب «پوچ» نصرت درآمده بود. او توانسته بود برای این کتاب مقدمه‌ای از نیما بگیرد. مقدمه در کاغذی سبزرنگ با خط نیما نوشته شده بود. نصرت خیلی خوشحال بود. ما هم کمی حسودی کردیم و او به ما شام داد. نصرت آدم خیلی خاصی بود و حالتی عصیانی داشت. آن موقع او مأیوس هم نبود، مأیوس بودنش در اواخر سال ۴۹ و اوایل سال ۵۰ بود؛ در آن دوران می‌خواست خودش را از پشت بام تهران یا پاساژ آلومینیوم پایین بیندازد. حالت روحی خرابی داشت. البته او به مسائل عشقی اهمیت نمی‌داد و ناراحتی‌اش بیشتر جنبهٔ اجتماعی داشت. از بعضی افراد زخم خورده بود که وارد جلسات ما می‌شدند، اما شهرت خوبی نداشتند. او مسائل عشقی را با شوخی برگزار می‌کرد و بیشتر ناراحتی‌هایش از تهمت‌ها و مسائل سیاسی بود که درباره‌اش مطرح می‌شد.

 

امینی ادامه داد: ما از ساعت ۹ و نیم صبح به کافه فیروز می‌رفتیم. گاهی هم به کافه فردوسی که به دلیل سبیل داشتن متصدی‌اش به آن می‌گفتیم «کافه سبیل». در این کافه‌ها مرتب شعر می‌خواندیم و صحبت می‌کردیم. ظهر‌ها هم یا ساندویچ می‌خوردیم یا یک نفر بقیه را برای ناهار به کافه شاپور دعوت می‌کرد. بعدازظهر‌ها هم دسته‌های سه چهار نفری می‌شدیم و در خیابان‌های لاله‌زار و استانبول پیاده‌روی می‌کردیم. آن موقع هنرپیشه‌ها، نقاش‌ها و موزیسین‌ها، همه پیراهن سفید می‌پوشیدند و کراوات می‌زدند و در این خیابان‌ها راه می‌رفتند.

 

او در ادامه دربارهٔ دیگر دوستانش در آن سال‌ها، عنوان کرد: محمد زُهَری مرد بسیار نازنین، عمیق و پخته‌ای بود. ما به او می‌گفتیم «شاممد». فریدون کار هم بیرون از دستهٔ ما، اما دوست همهٔ ما بود. او متصدی چاپ شعر در مجلهٔ «سپید و سیاه» و دوست نزدیک فروغ فرخزاد و دکتر بهزادی بود. ما هم به واسطهٔ او و همسر خوش‌قیافه‌اش، با فروغ فرخزاد آشنا شدیم. فریدون کار اهل دهی در خوزستان به نام کارخیران و برادر مهرانگیز کار بود. او بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ به انگلستان رفت، در آنجا به انگلیسی‌زبان‌ها فارسی و به فارسی‌زبان‌ها انگلیسی درس می‌داد. هفت - هشت سال پیش هم از دنیا رفت.

 

مفتون امینی اضافه کرد: من در دادگستری تبریز کار می‌کردم، وقتی به تهران آمدم و عوالم این‌ها را دیدم، گفتم عوالمی زیبا‌تر از عالم این‌ها نیست و از کارم استعفا دادم. بعد از هفت ماه پول‌هایم تمام شد و دوباره به دادگستری تبریز برگشتم و به زحمت موافقت شد که دوباره سر کارم برگردم. در آن دوران چند انجمن ادبی وجود داشتند که جلسات شعرخوانی برگزار می‌کردند. نصرت ما را به آن‌ها می‌برد و به شوخی یا جدی در آن‌ها حضور پیدا می‌کردیم. از جمله انجمنی در خیابان ویلا بود که شاعرانی مثل حمیدی شیرازی و رهی معیری در آن حضور داشتند. در جلسات این انجمن شیرکاکائو می‌دادند. ما آنجا در صف آخر می‌نشستیم و وقتی شیرکاکائویمان را می‌خوردیم، نصرت با پرسیدن یک سؤال غیرجدی، جلسه را به هم می‌زد و می‌رفت، ما هم به دنبال او جلسه را ترک می‌کردیم. نصرت از این کار‌ها زیاد می‌کرد، البته من مؤدب‌تر بودم.

 

او در ادامه گفت: فروغ فرخزاد معمولا به چنین جلساتی نمی‌آمد، بلکه در دفتر مجلات «سپید و سیاه»، «نگین» و... می‌نشست. ما عمدتا در «سپید و سیاه» فروغ را می‌دیدیم. آن موقع او هنوز مشهور نشده بود و قیافهٔ دختر دبیرستانی‌ها را داشت. کسانی مثل شاملو، نادرپور و سایه هم وارد جمع ما نمی‌شدند، می‌آمدند از جلو کافه فیروز رد می‌شدند و ما آن‌ها را می‌دیدیم. اسماعیل شاهرودی در آن دوران دیوانه‌صفت بود، به معنای درویش بودن، اما در اواخر عمرش واقعا دیوانه و در بیمارستان مهرگان بستری شد. هر کسی به دیدنش می‌رفت، شاهرودی به او فحش می‌داد. به همین دلیل دیگر کسی به او سر نمی‌زد. شاهرودی تنها کسی بود که شعر‌هایش به نیما شباهت داشت.

 

مفتون امینی دربارهٔ نخستین دیدارش با احمد شاملو، گفت: اولین‌ بار شاملو را سال ۳۶ در چاپخانه دیدم. او کتاب «حافظ» خود را چاپ می‌کرد و من هم کتاب اولم «دریاچه» را با کمک فریدون مشیری چاپ می‌کردم. در دیدار دوم او از من خواست که کار غلط‌گیری کتابش را انجام بدهم و من تا جایی که توانستم، به او در این کار کمک کردم.

 

او در ادامه اظهار کرد: من با تقسیم‌بندی دوران شکل‌گیری شعر نو به دهه‌های ۳۰ و ۴۰ که مرسوم است، موافق نیستم و فکر می‌کنم با توجه به شواهد عملی، بهتر است بگوییم سال‌های ۲۵ تا ۳۵؛ چرا که شعر نو در واقع از سال ۲۵ با کنگره‌ای که نیما تشکیل داده بود و در آن همراه با شاعران دیگر حضور داشت، آغاز شد. در دههٔ ۴۰ هم تنها پنج - شش سال اول مهم بود. بعد از آن فقط در سال ۴۷ احمدرضا احمدی «وقت خوب مصائب» را منتشر کرد. خود من هم «انارستان» را در سال‌های ۴۶ و ۴۷ منتشر کردم.

 

امینی همچنین دربارهٔ تاریخ تولدش، گفت: تاریخ تولد من در شناسنامه‌ام سال ۱۳۰۲ است. اما در قرآن قدیمی خانواده، تاریخ تولد من اول ذیقعدهٔ ۱۳۴۴ ثبت شده است. بنابراین تاریخ دقیق تولد من ۲۱ خرداد ۱۳۰۵ است. شناسنامهٔ من و برادرانم را بزرگ گرفته‌اند تا بعد از گرفتن دیپلم، ۲۵ ساله باشیم و معاف شویم، با این حال من بعد از دیپلم ۲۴ ساله بودم و معاف نشدم.

 

مجموعه‌های شعر «دریاچه»، «کولاک»، «انارستان»، «عاشیقلی کروان»، «فصل پنهان»، «یک تاکستان احتمال»، «سپید‌خوانی روز»، «عصرانه در باغ رصد‌خانه»، «شب ۱۰۰۲»، «من و خزان و تو» و «اکنون‌های دور» از آثار منتشرشدهٔ یدالله مفتون امینی هستند.

سه شنبه 21 خرداد 1392  13:38

آخرين تاريخ بازديد : دوشنبه 19 آذر 1397  14:26:50
کليد واژه هاي مرتبط : مفتون امینی  ;  نیمایوشیج  ; 
ارسال نظر
نام و نام خانوادگی
پست الکترونیکی
نظر

ورود کد امنیتی :    Audio Version Reload Image
صفحه نخست | پرونده‌ها | پرونده‌های ویژه | گزارش‌های ویژه | تاریخ مصور | از دیگر رسانه‌ها | پاورقی | روزنگار | تاریخ جهان | کاغذ اخبار | دفتر مقالات | گزیده‌های تاریخی | تاریخ شفاهی | کتابخانه
© 2010-2011, Iranian History. All right reserved.
The Site is best viewed at a screen resolution 1200*800, optimized for mozilla firefox.
Design By ACACO.